مقایسه زبان چینی با ژاپنی؛ کدام سخت تر است؟

تعیین اینکه زبان چینی یا ژاپنی سخت‌تر است، به جنبه‌های مختلفی مانند سیستم نوشتاری، لحن تلفظ و پیچیدگی‌های گرامری بستگی دارد. هر دو زبان چالش‌های خاص خود را دارند؛ چینی با لحن‌ها و کاراکترهای فراوان، و ژاپنی با سه سیستم نوشتاری و گرامر پیچیده‌اش، زبان‌آموزان را به فکر وامی‌دارند.

در دنیای پرشتاب امروز، یادگیری زبان‌های شرق آسیا، به‌ویژه چینی و ژاپنی، برای بسیاری از فارسی‌زبانان به یک گزینه جذاب تبدیل شده است. فرهنگ غنی، اقتصاد پویا و پیشرفت‌های تکنولوژیک این کشورها، افراد زیادی را به سمت یادگیری زبان‌هایشان سوق می‌دهد. با این حال، هنگام انتخاب بین زبان چینی (ماندارین) و ژاپنی، سؤالی اساسی مطرح می‌شود: کدام‌یک سخت‌تر است و کدام گزینه برای من مناسب‌تر خواهد بود؟ این مقاله با هدف ارائه یک مقایسه جامع و بی‌طرفانه، جنبه‌های کلیدی هر دو زبان را به‌دقت بررسی می‌کند تا شما بتوانید با اطلاعات کامل و متناسب با اهداف یادگیری خود، بهترین تصمیم را بگیرید.

ریشه‌ها و ارتباط تاریخی: پیوندهای کهن و تفاوت‌های معاصر

برای درک عمیق‌تر تفاوت‌ها و شباهت‌های زبان‌های چینی و ژاپنی، نگاهی به ریشه‌های تاریخی و نحوه تکامل آن‌ها ضروری است. این دو زبان، هرچند اکنون مسیرهای متفاوتی را در پیش گرفته‌اند، اما در طول تاریخ پیوندهای ناگسستنی داشته‌اند.

تاریخچه مختصر زبان چینی

زبان چینی با قدمتی بیش از ۳۰۰۰ سال، یکی از قدیمی‌ترین زبان‌های زنده دنیا به شمار می‌رود. ریشه‌های آن به خط باستانی جیاگوون (نوشته‌های روی استخوان و لاک لاک‌پشت) بازمی‌گردد. در طول هزاره‌ها، این زبان تکامل یافته و گویش‌های متعددی را در مناطق مختلف چین ایجاد کرده است. در قرن بیستم، ماندارین به عنوان زبان استاندارد چین انتخاب و ترویج شد تا ارتباطات در این کشور پهناور تسهیل شود. زبان چینی با کاراکترهای هانزی خود، نمادی از تداوم فرهنگی و تاریخ کهن این سرزمین است.

تاریخچه مختصر زبان ژاپنی

زبان ژاپنی ریشه‌های بومی خاص خود را دارد، اما تاریخچه نوشتاری آن به‌شدت تحت تأثیر زبان چینی قرار گرفته است. ژاپن تا پیش از قرن سوم میلادی، سیستم نوشتاری مخصوص به خود را نداشت و با ورود فرهنگ و متون چینی از طریق کره، کاراکترهای چینی (هانزی) را پذیرفت. با گذشت زمان، ژاپنی‌ها این کاراکترها را با نیازهای زبانی خود تطبیق داده و دو سیستم هجایی بومی به نام‌های هیراگانا و کاتاکانا را نیز توسعه دادند. این ترکیب از سیستم‌های نوشتاری، به ژاپنی ویژگی‌های منحصربه‌فردی بخشیده است.

نحوه تاثیرگذاری چینی بر ژاپنی

تأثیر زبان چینی بر ژاپنی گسترده و عمیق است. مهم‌ترین جنبه این تأثیر، استفاده از کاراکترهای چینی یا همان «کانجی» در سیستم نوشتاری ژاپنی است. بسیاری از واژگان ژاپنی ریشه‌های چینی دارند و از طریق کانجی وارد این زبان شده‌اند. ژاپنی‌ها اغلب برای یک کانجی، دو نوع خوانش دارند: «اون‌یومی» که به خوانش چینی نزدیک است و «کون‌یومی» که خوانش بومی ژاپنی است. این پیوند تاریخی باعث شده تا بسیاری از واژگان علمی، فلسفی و فرهنگی در هر دو زبان ریشه‌های مشترکی داشته باشند، هرچند تلفظ و کاربرد آن‌ها متفاوت است.

مقایسه سیستم‌های نوشتاری: پیچیدگی کاراکترها و الفبا

سیستم نوشتاری، یکی از اولین و بزرگ‌ترین چالش‌ها برای زبان‌آموزان چینی و ژاپنی است. هر دو زبان از کاراکترهای پیچیده‌ای استفاده می‌کنند، اما ساختار و منطق آن‌ها با یکدیگر تفاوت‌های اساسی دارد.

سیستم نوشتاری چینی (Hanzi)

زبان چینی فاقد الفبا به معنای غربی آن است و بر اساس کاراکترهای لوگوگرافیک به نام هانزی بنا شده است. هر هانزی یک مفهوم یا کلمه را نشان می‌دهد و از ترکیب رادیکال‌ها و اجزای دیگر تشکیل می‌شود. برای سواد در حد پایه، نیاز به یادگیری حداقل ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کاراکتر رایج است که این تعداد برای تسلط کامل، به مراتب بیشتر می‌شود. چینی دارای دو سبک نوشتاری است: کاراکترهای ساده‌شده که در چین، سنگاپور و مالزی استفاده می‌شوند، و کاراکترهای سنتی که در تایوان، هنگ‌کنگ و ماکائو رایج‌اند. چالش اصلی آموزش زبان چینی برای فارسی‌زبانان در این بخش، عدم وجود ارتباط مستقیم بین شکل کاراکتر و تلفظ آن است، که نیاز به حفظ کردن فراوان دارد.

سیستم نوشتاری ژاپنی (Kanji, Hiragana, Katakana)

ژاپنی از سه سیستم نوشتاری همزمان استفاده می‌کند که این موضوع در ابتدا گیج‌کننده به نظر می‌رسد:

1. کانجی (Kanji):کاراکترهای چینی که برای نوشتن ریشه‌های کلمات (مانند اسم‌ها، افعال و صفت‌ها) استفاده می‌شوند. برای سواد روزمره، حدود ۲۰۰۰ کانجی نیاز است.
2. هیراگانا (Hiragana):یک سیستم هجایی بومی ژاپنی که برای نوشتن ذرات گرامری، پایانه‌های فعل و صفت، و کلمات اصیل ژاپنی که کانجی ندارند، به کار می‌رود. این سیستم ۴۶ کاراکتر اصلی دارد که شامل مصوت‌ها و هجاهای صامت+مصوت است.
3. کاتاکانا (Katakana):سیستمی هجایی مشابه هیراگانا، اما عمدتاً برای نوشتن کلمات وام‌گرفته از زبان‌های دیگر (به‌ویژه انگلیسی)، اسامی خارجی، و برای تأکید یا اصوات خاص استفاده می‌شود. این سیستم نیز ۴۶ کاراکتر اصلی دارد.

در یک جمله ژاپنی، معمولاً هر سه سیستم به‌صورت ترکیبی دیده می‌شوند. این ترکیب، چالش خاص خود را برای زبان‌آموزان ایجاد می‌کند، زیرا باید تشخیص دهند که هر کلمه با کدام سیستم و چگونه نوشته می‌شود. برای فارسی‌زبانان، یادگیری این سه سیستم و قواعد پیچیده خواندن کانجی‌ها، یک مانع جدی است.

ارزیابی کلی نوشتار: کدام زبان از نظر نوشتاری پیچیده‌تر است؟

از نظر نوشتاری، هر دو زبان دشواری‌های خاص خود را دارند. چینی با تعداد بسیار زیاد کاراکترهای هانزی که هر یک معنای خاص خود را دارند و اغلب راهنمای تلفظی ندارند، یک چالش بزرگ محسوب می‌شود. از سوی دیگر، ژاپنی با سه سیستم نوشتاری کاملاً متفاوت که باید همزمان و با قواعد خاصی استفاده شوند، پیچیدگی خاص خود را دارد. برای فارسی‌زبانان، حفظ کردن هزاران کاراکتر چینی ممکن است دشوارتر باشد، در حالی که در ژاپنی، تشخیص کاربرد صحیح هر سه سیستم و یادگیری خوانش‌های متعدد کانجی‌ها (گاهی تا چندین خوانش برای یک کاراکتر) می‌تواند ذهن را درگیر کند. اما در مجموع، سیستم نوشتاری چینی به دلیل حجم عظیم کاراکترهای لوگوگرافیک و عدم وجود الفبای آوایی، معمولاً سخت‌تر تلقی می‌شود.

مقایسه تلفظ و آواشناسی: لحن‌ها در برابر ریتم

جنبه دیگری که تفاوت‌های قابل توجهی بین چینی و ژاپنی ایجاد می‌کند، سیستم تلفظ و آواشناسی آن‌هاست. این تفاوت‌ها می‌توانند تجربه یادگیری را برای فارسی‌زبانان دگرگون کنند.

تلفظ در زبان چینی (ماندارین)

ماندارین چینی یک زبان “لحنی” است؛ به این معنی که تغییر لحن صدا هنگام تلفظ یک کلمه، معنی آن را کاملاً تغییر می‌دهد. ماندارین چهار لحن اصلی و یک لحن خنثی دارد:

• لحن اول (بالا و صاف)
• لحن دوم (بالا رونده)
• لحن سوم (پایین رونده و سپس بالا رونده)
• لحن چهارم (کاملاً پایین رونده)
• لحن خنثی (بدون تأکید)

اشتباه در لحن می‌تواند به سوءتفاهم‌های جدی منجر شود (مثلاً “ma” با لحن اول به معنی “مادر” است، اما با لحن سوم به معنی “اسب”). برای فارسی‌زبانان که در زبان خود مفهوم لحن‌های واژگانی را ندارند، تسلط بر این لحن‌ها یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها در دوره زبان چینی مکالمه است. سیستم پین‌یین (Pinyin)، رومی‌سازی تلفظ چینی، به یادگیری آواها کمک می‌کند، اما تمرین لحن‌ها نیازمند گوش دادن و تکرار فراوان است.

تلفظ در زبان ژاپنی

در مقایسه با چینی، تلفظ در زبان ژاپنی نسبتاً ساده‌تر است. ژاپنی یک زبان “غیرلحنی” به معنای چینی آن است. هرچند دارای “پیچ‌های صوتی” (pitch accent) است که می‌تواند روی ریتم و گاهی معنی کلمات تأثیر بگذارد، اما این سیستم به پیچیدگی و اهمیت لحن‌های چینی نیست. تعداد آواها در ژاپنی محدود است و ساختار هجایی آن بسیار منظم است (عموماً هجاهای صامت+مصوت). برای فارسی‌زبانان، تلفظ ژاپنی به دلیل شباهت بیشتر به سیستم آوایی فارسی، اغلب آسان‌تر است. چالش‌های احتمالی شامل تمایز بین هجاهای بلند و کوتاه (که می‌تواند معنی را تغییر دهد) و تلفظ برخی صامت‌ها مانند “r” ژاپنی است که با “ر” فارسی کمی متفاوت است.

ارزیابی کلی تلفظ: کدام زبان از نظر تلفظ دشوارتر است؟

بدون شک، تلفظ زبان چینی به دلیل وجود سیستم لحن‌های پیچیده، دشوارتر از ژاپنی است. لحن‌ها نه تنها برای درک شنونده حیاتی هستند، بلکه برای خود زبان‌آموز نیز نیاز به تمرین مداوم و دقیق دارند. یک اشتباه کوچک در لحن می‌تواند کل معنی جمله را تغییر دهد. در مقابل، تلفظ ژاپنی به دلیل نبود لحن‌های واژگانی و ساختار هجایی منظم، معمولاً برای فارسی‌زبانان قابل دسترس‌تر است.

مقایسه گرامر (دستور زبان): ساختار جمله و صرف افعال

دستور زبان یکی دیگر از جنبه‌های کلیدی در مقایسه زبان چینی با ژاپنی؛ کدام سخت‌تر است؟ است که تفاوت‌های بنیادینی بین این دو زبان نشان می‌دهد. این تفاوت‌ها تأثیر زیادی بر سرعت و سهولت یادگیری خواهند داشت.

دستور زبان چینی

دستور زبان چینی به طور کلی نسبتاً ساده تلقی می‌شود. این زبان ویژگی‌هایی دارد که یادگیری آن را برای بسیاری آسان‌تر می‌کند:

• عدم صرف فعل:افعال در چینی بر اساس زمان، شخص یا تعداد تغییر نمی‌کنند. برای نشان دادن زمان (گذشته، حال، آینده) از قیدهای زمان یا ذرات گرامری استفاده می‌شود.
• عدم وجود جنسیت:کلمات چینی جنسیت ندارند، که این خود بار زیادی را از دوش زبان‌آموز برمی‌دارد.
• عدم وجود زمان‌های پیچیده:مفهوم زمان‌ها با استفاده از کلمات نشان‌دهنده زمان یا ذرات تکمیل‌کننده فعل بیان می‌شود.
• ترتیب کلمات (SVO):ساختار جمله در چینی معمولاً “فاعل-فعل-مفعول” (Subject-Verb-Object) است که مشابه انگلیسی و تا حدودی فارسی است. این شباهت می‌تواند به فارسی‌زبانان در درک ساختار جملات کمک کند.
• عدم وجود سیستم احترام:چینی به پیچیدگی ژاپنی و کره‌ای در زمینه “سخن گفتن محترمانه” (honorifics) نیست، هرچند سطوحی از ادب در آن وجود دارد.

این سادگی نسبی گرامر، یکی از نقاط قوت زبان چینی در فرایند یادگیری است.

دستور زبان ژاپنی

در مقابل، دستور زبان ژاپنی به پیچیدگی شهرت دارد. چندین عامل باعث می‌شوند که گرامر ژاپنی برای زبان‌آموزان، به‌ویژه فارسی‌زبانان، چالش‌برانگیز باشد:

• صرف افعال متعدد:افعال ژاپنی بر اساس زمان، حالت، ادب، و حتی سطح رسمی بودن جمله، اشکال گوناگونی به خود می‌گیرند. این امر نیاز به حفظ و تمرین بسیاری از الگوهای صرف دارد.
• ذرات گرامری (Particles):ژاپنی از ذرات متعددی استفاده می‌کند که بعد از اسم‌ها، افعال یا صفت‌ها می‌آیند و نقش گرامری آن‌ها را در جمله مشخص می‌کنند (مانند “ga”, “wa”, “o”, “ni”, “de”). تسلط بر این ذرات و کاربرد صحیح آن‌ها ضروری است.
• ساختار جمله (SOV):ترتیب کلمات در ژاپنی معمولاً “فاعل-مفعول-فعل” (Subject-Object-Verb) است که با فارسی (که گاهی SOV و گاهی SVO است) و انگلیسی متفاوت است. این تفاوت می‌تواند در ابتدا برای فارسی‌زبانان گیج‌کننده باشد.
• سیستم پیچیده احترام (Honorifics/Keigo):ژاپنی دارای یک سیستم بسیار پیچیده از سخن گفتن محترمانه به نام “کِیگو” (Keigo) است که برای نشان دادن ادب و احترام نسبت به مخاطب یا شخص مورد اشاره به کار می‌رود. این سیستم شامل واژگان و ساختارهای گرامری خاصی است و حتی برای بومیان ژاپن نیز گاهی دشوار است.

این موارد گرامر ژاپنی را به یکی از پیچیده‌ترین بخش‌های این زبان برای یادگیری تبدیل می‌کند.

ارزیابی کلی گرامر: کدام زبان از نظر دستور زبان چالش‌برانگیزتر است؟

با توجه به موارد ذکر شده، دستور زبان ژاپنی به وضوح چالش‌برانگیزتر از چینی است. در حالی که چینی با سادگی در صرف فعل و ترتیب کلمات مشابه انگلیسی، شروعی آسان‌تر را برای زبان‌آموزان فراهم می‌کند، گرامر ژاپنی با صرف‌های متعدد، ذرات فراوان، ترتیب کلمات متفاوت و سیستم پیچیده کِیگو، نیاز به زمان و تلاش بیشتری برای تسلط دارد. بسیاری از افراد ممکن است آموزش زبان چینی را از لحاظ گرامر راحت‌تر بیابند.

واژگان و درک متقابل: اشتراکات و تفاوت‌ها

واژگان هر دو زبان، هرچند در ریشه‌ها مشترکاتی دارند، اما در طول زمان به شکل‌های متفاوتی تکامل یافته‌اند. درک این اشتراکات و تفاوت‌ها برای زبان‌آموزان اهمیت زیادی دارد.

تاثیر گسترده چینی بر واژگان ژاپنی

همانطور که قبلاً اشاره شد، زبان ژاپنی در طول تاریخ خود وام‌واژه‌های فراوانی از چینی گرفته است. بسیاری از کانجی‌ها (کاراکترهای چینی) با مفهوم چینی خود وارد ژاپنی شده‌اند و این واژگان چینی-ژاپنی به نام “اون‌یومی” (On’yomi) شناخته می‌شوند. در مقابل، واژگان بومی ژاپنی که با همان کانجی نوشته می‌شوند، “کون‌یومی” (Kun’yomi) نام دارند. این دوگانگی در خوانش، درک و به خاطر سپردن واژگان را در ژاپنی پیچیده می‌کند.

میزان واژگان مشترک و آیا درک متقابل شفاهی یا کتبی وجود دارد؟

با وجود اینکه ژاپنی از کانجی‌های چینی استفاده می‌کند و واژگان مشترکی دارد، درک متقابل بین زبان‌آموزان چینی و ژاپنی (به‌ویژه شفاهی) بسیار محدود است. تلفظ‌ها کاملاً متفاوت هستند و گرامر نیز تفاوت‌های بنیادین دارد. حتی در نوشتار، یک شخص چینی ممکن است بتواند مفهوم کلی برخی جملات ژاپنی حاوی کانجی را حدس بزند، اما قادر به درک کامل آن نخواهد بود، زیرا ذرات هیراگانا و صرف افعال برای او نامفهوم خواهد بود. در مقابل، یک شخص ژاپنی با تسلط بر کانجی‌ها، ممکن است بتواند متون چینی سنتی را تا حدی درک کند، اما متون مدرن و گفتار چینی برایش غریبه است. هر دو زبان همچنین وام‌واژه‌های جدیدی از زبان‌های غربی، به‌ویژه انگلیسی، پذیرفته‌اند که این واژگان در ژاپنی معمولاً با کاتاکانا نوشته می‌شوند.

زمان و تلاش مورد نیاز برای یادگیری: دیدگاه یک زبان‌آموز

مدت زمان و میزان تلاش لازم برای تسلط بر یک زبان، به عوامل متعددی بستگی دارد. اما می‌توان بر اساس تجربه و منابع معتبر، تخمینی از دشواری یادگیری زبان چینی و یادگیری زبان ژاپنی ارائه کرد.

تخمین زمان برای رسیدن به سطوح مختلف تسلط در هر زبان

بر اساس گزارش‌های Foreign Service Institute (FSI) آمریکا، زبان‌های چینی و ژاپنی در دسته “سخت‌ترین” زبان‌ها برای انگلیسی‌زبانان قرار می‌گیرند که به حدود 2200 ساعت آموزش کلاسی برای رسیدن به سطح تسلط حرفه‌ای نیاز دارند. این زمان معادل 88 هفته یا حدود 1.5 تا 2 سال آموزش تمام وقت است.

زبان	تخمین زمان برای تسلط (FSI)	چالش‌های اصلی برای فارسی‌زبانان
چینی (ماندارین)	حدود 2200 ساعت (88 هفته)	لحن‌ها، تعداد زیاد کاراکترهای نوشتاری، عدم وجود الفبا
ژاپنی	حدود 2200 ساعت (88 هفته)	سه سیستم نوشتاری، گرامر پیچیده و honorifics، خوانش‌های متعدد کانجی

عوامل موثر بر سرعت یادگیری

سرعت یادگیری هر فرد می‌تواند متفاوت باشد و به عوامل زیر بستگی دارد:

• تجربه قبلی:افرادی که تجربه یادگیری زبان‌های لحنی یا مبتنی بر کاراکتر را دارند، ممکن است سریع‌تر پیشرفت کنند.
• انگیزه و علاقه:علاقه واقعی به فرهنگ و زبان، محرک قوی برای ادامه یادگیری است.
• روش‌های یادگیری:استفاده از منابع مناسب، شرکت در دوره زبان چینی مجتمع فنی تهران یا سایر موسسات معتبر، و تمرین مداوم نقش حیاتی دارد.
• قرار گرفتن در محیط:غوطه‌ور شدن در محیط زبان، چه از طریق سفر و زندگی در کشور مبدأ و چه از طریق استفاده از رسانه‌ها و ارتباط با بومی‌زبانان، سرعت یادگیری را به شدت افزایش می‌دهد.
• استعداد فردی: برخی افراد به طور طبیعی در یادگیری زبان‌ها استعداد بیشتری دارند.

کدام زبان در ابتدا آسان‌تر به نظر می‌رسد و کدام در درازمدت؟

در مراحل اولیه، زبان چینی ممکن است به دلیل سادگی گرامر (عدم صرف فعل و ترتیب کلمات آشنا) کمی آسان‌تر به نظر برسد. اما چالش‌های تلفظ لحنی و حجم عظیم کاراکترها به سرعت خود را نشان می‌دهند. در مقابل، ژاپنی با وجود تلفظ نسبتاً ساده‌تر، از همان ابتدا با پیچیدگی‌های سه سیستم نوشتاری و گرامر خود، زبان‌آموز را درگیر می‌کند. در درازمدت، تسلط بر هر دو زبان نیازمند تلاش و پشتکار فراوان است. اما می‌توان گفت که سختی زبان چینی</q بیشتر در تلفظ و نوشتار اولیه است، در حالی که سختی زبان ژاپنی</q بیشتر در گرامر پیشرفته و جزئیات نوشتاری (به‌ویژه خواندن کانجی‌ها با خوانش‌های متعدد) خود را نشان می‌دهد.

انتخاب بین زبان چینی و ژاپنی، بیش از آنکه به سختی ذاتی آن‌ها مربوط باشد، به نقاط قوت و ضعف و علاقه شخصی زبان‌آموز بستگی دارد.

برای فارسی‌زبانان، نبود مفهوم لحن در فارسی، یادگیری لحن‌های چینی را چالش‌برانگیز می‌کند. همچنین، عدم وجود الفبا در چینی و تعداد زیاد کاراکترها نیازمند تمرین حفظی فراوان است. در ژاپنی، ترتیب کلمات SOV و سیستم احترام پیچیده می‌تواند در ابتدا گیج‌کننده باشد، اما تلفظ آسان‌تر یک مزیت است. مجتمع فنی تهران با ارائه دوره‌های تخصصی آموزش زبان چینی و سایر زبان‌ها، فرصتی مناسب برای علاقه‌مندان به این زبان‌ها فراهم کرده است تا با راهنمایی اساتید مجرب، مسیر یادگیری را هموارتر طی کنند.

سوالات متداول

آیا یادگیری زبان چینی قبل از ژاپنی یا برعکس می‌تواند فرایند یادگیری را آسان‌تر کند؟

یادگیری چینی پیش از ژاپنی می‌تواند به دلیل آشنایی با کانجی‌ها (کاراکترهای چینی) در بخش نوشتاری ژاپنی کمک‌کننده باشد؛ اما تفاوت‌های بنیادین در تلفظ و گرامر به معنی یادگیری دو زبان مستقل است.

برای یک فارسی‌زبان، کدام جنبه از زبان چینی (نوشتار، تلفظ، گرامر) بیشترین چالش را ایجاد می‌کند؟

برای فارسی‌زبانان، لحن‌های تلفظی و تعداد بسیار زیاد کاراکترهای نوشتاری (هانزی) در زبان چینی، بیشترین چالش را ایجاد می‌کند، زیرا این مفاهیم در زبان فارسی وجود ندارند.

آیا می‌توان بدون تسلط کامل بر تمام کانجی‌ها به زبان ژاپنی در سطح مکالمه پیشرفته مسلط شد؟

بله، برای مکالمه پیشرفته می‌توان بدون تسلط کامل بر تمام ۲۰۰۰+ کانجی رسمی پیش رفت، اما برای خواندن متون پیچیده، اخبار و ادبیات، آشنایی با بخش عمده‌ای از کانجی‌ها ضروری است.

بهترین منابع و روش‌ها برای شروع یادگیری خودآموز زبان چینی و ژاپنی کدامند؟

برای هر دو زبان، استفاده از اپلیکیشن‌های آموزشی (مانند Duolingo, Memrise, Anki)، کتاب‌های درسی استاندارد، پادکست‌ها، و محتوای بومی (فیلم، موسیقی) به همراه شرکت در دوره‌های آموزش زبان چینی مانند آنچه در مجتمع فنی تهران ارائه می‌شود، مفید است.

آیا شباهت‌های فرهنگی بین چین و ژاپن یادگیری یکی از این دو زبان را برای دیگری آسان‌تر می‌کند؟

شباهت‌های فرهنگی و تاریخی بین چین و ژاپن می‌تواند انگیزه یادگیری را افزایش دهد و در درک برخی مفاهیم فرهنگی کمک‌کننده باشد، اما از نظر زبانی، تفاوت‌ها به قدری زیاد است که یادگیری یکی به معنای سهولت زیاد در یادگیری دیگری نیست.